Bizar

Vanaf de eerste seconde dat ik Martha in mijn armen hield was ik dolverliefd. Ik legde haar instinctief op mijn blote borsten en voelde een diepe verbondenheid die ik heel vanzelfsprekend vond. Mijn band met Anna ontstond niet zo spontaan, niet zoals bij Martha. Ik maakte me daar stiekem zorgen over en voelde me schuldig. Wat was er anders?

Anna huilde veel, soms urenlang. Jona en ik werden er moedeloos van. Nadat we zonder resultaat allerhande middeltjes tegen krampjes en reflux probeerden, besloten we een afspraak te maken in het ziekenhuis. Ik vertelde de kinderarts dat ik me ook zorgen maakte om het contact met Anna, dat ze nergens op reageerde. De dokter nam zijn tijd om ons meisje grondig te onderzoeken. Na afloop verzekerde hij ons: elk kindje ontwikkelt zich op zijn eigen tempo, geen zorgen, alles komt goed. Hij zei ook letterlijk: ze kan zeker zien, want ze reageert als ik mijn tong uitsteek. Die uitspraak herinner ik me heel goed, omdat ik dacht: natuurlijk kan ze zien. Ik maakte me in de verste verte geen zorgen over Anna’s zicht. In feite waren we met deze info geen stap vooruit.

Maanden later zijn we hier terug. Anna had een zware epilepsieaanval. De ambulance bracht ons naar dit ziekenhuis. Ons meisje slaapt, Jona en ik houden haar stilzwijgend in de gaten, wanneer een dokter en twee verpleegsters de kamer binnenstappen. Ik herken hem meteen, die lieve dokter van zoveel maanden geleden. Hij schudt ons zelfzeker de hand en wil graag weten hoe het gaat met Anna. Na een kort gesprekje over de gebeurtenissen van vandaag zegt hij zonder enige aarzeling: ik herinner me dat u hier enkele maanden geleden op consultatie kwam, en toen ik merkte wat er aan de hand was, heb ik u onmiddellijk doorverwezen naar het ziekenhuis in Jette, omdat ze daar gespecialiseerd zijn in deze problematiek,… Hij kijkt me recht in de ogen en keuvelt onbeschaamd verder, maar ik ben te hard van slag om aandacht te besteden aan de rest van zijn onzin. Er knapt iets in mij. Heeft hij dit echt gezegd?

Het bizarre moment gaat voorbij en nog voor ik een eventueel antwoord kan verzinnen staan we terug alleen in de kamer.

Ik had het steekhoudend en menselijk gevonden als die dokter iets had gezegd als: op het moment dat ik uw dochtertje ontmoette was zij nog te jong om de doofblindheid vast te stellen. Ik had het ook perfect begrepen als hij helemaal niets had gezegd over onze vorige ontmoeting. Maar deze dokter loog flagrant. Tot op heden vraag ik me af waarom.

3 thoughts on “Bizar”

  1. Dan voel je je toch behoorlijk geschoffeerd, als je zo belogen wordt.
    Kan me voorstellen dat je behoorlijk van slag bent, als een arts die je normaal toch vertrouwt je zo behandelt! 😮

    Liked by 1 persoon

  2. Triest als het zo gaat. Bewonder jou, en die arts had wel met wat meer empathie kunnen praten. Helaas gaat dat vaak zo op deze manier. Goed dat jij erover kan schrijven nu. Bewondering voor jou!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s