Balans

De zoektocht naar een wondermiddel dat Anna’s onrust wegneemt, leidt ons langs een hobbelige weg. Andere moeders gingen me gelukkig voor. Hun advies is een welgekomen schokdemper.

Lees verder Balans

Goedbedoeld

Sommige uitspraken blijven je bij. Zoals die keer dat het hoofd van pediatrie me aansprak in het ziekenhuis. Ik verbleef er al een hele tijd met Anna. Mijn ziek meisje huilde de onrustige slaapmomenten aan elkaar van pijn en ellende. Elke dag uitte ik mijn zorgen en ongenoegen. Lees verder Goedbedoeld

De ochtendstond

Ik pleit schuldig: op Twitter strooi ik non-stop schattige Anna-foto’s. Ze is om op te eten! Maar ons charmant engeltje kan zich ook als een lastpakje gedragen. Vooral ’s morgens maakt ze het ons moeilijk. Het feit dat ik geen ochtendmens ben, helpt niet echt. Alleen al die wekker, tien voor zes, dat lijkt wel midden in de nacht. Lees verder De ochtendstond

Tillift

Stukje bij beetje wordt Anna groter en sterker. Ons popje is de voorbije maanden flink aangekomen en ik ben ervan overtuigd dat ze ook mentaal een sprongetje maakte. Ja, goed hé! Onze kleine Anna wordt een echt meisje. Maar… ze blijft zich gedragen als een moeilijke baby.

Lees verder Tillift

Geven en nemen

De voorbije zes jaar vonden Jona en ik ons gezin opnieuw uit. Nu, met heel wat ploeterwerk achter de rug, hebben we eindelijk – hout vasthouden – onze draai gevonden. Stukje bij beetje gaven we veel op. We plooiden ons in haarspeldbochten en zagen het vaak niet meer zitten, maar we kregen ook veel in de plaats. Lees verder Geven en nemen

Cool

Ik twijfel tussen de groene en de rode. Ik leg de twee knopen naast elkaar op het gele lapje stof. Ja, het is beslist: het rood contrasteert veel sterker met dat geel. Anna zit naast mij in haar rolstoel. ‘Vind jij die rode ook het mooist, zusje?’, vraag ik retorisch. Ze stopt haar linkerwijsvinger in haar mond, houdt haar hoofd een beetje scheef en staart vrolijk in het niets. Zwijgen is toestemmen, denk ik plagend. Ik pak mijn naald en naai de glimmende knoop goed vast op Anna’s voelmatje. Lees verder Cool

Hoera

Toen Anna na drie verdrietige maanden het ziekenhuis mocht verlaten, reageerde onze omgeving dolenthousiast. Ik snap dat natuurlijk wel: eindelijk naar huis! Yes! En dan nog op Martha’s verjaardag! Hoera! Maar Jona en ik stapten onze herwonnen vrijheid tegemoet met een loodzware rugzak. Lees verder Hoera