De ochtendstond

Ik pleit schuldig: op Twitter strooi ik non-stop schattige Anna-foto’s. Ze is om op te eten! Maar ons charmant engeltje kan zich ook als een lastpakje gedragen. Vooral ’s morgens maakt ze het ons moeilijk. Het feit dat ik geen ochtendmens ben, helpt niet echt. Alleen al die wekker, tien voor zes, dat lijkt wel midden in de nacht. Lees verder De ochtendstond

Tillift

Stukje bij beetje wordt Anna groter en sterker. Ons popje is de voorbije maanden flink aangekomen en ik ben ervan overtuigd dat ze ook mentaal een sprongetje maakte. Ja, goed hé! Onze kleine Anna wordt een echt meisje. Maar… ze blijft zich gedragen als een moeilijke baby.

Lees verder Tillift

Geven en nemen

De voorbije zes jaar vonden Jona en ik ons gezin opnieuw uit. Nu, met heel wat ploeterwerk achter de rug, hebben we eindelijk – hout vasthouden – onze draai gevonden. Stukje bij beetje gaven we veel op. We plooiden ons in haarspeldbochten en zagen het vaak niet meer zitten, maar we kregen ook veel in de plaats. Lees verder Geven en nemen

Ploegen

Op het moment dat je ouder wordt van een gehandicapt kindje krijg je er naast je verdriet en zorgen plompweg een cruciale job als administratief medewerker en budgetbeheerder bovenop. De papieren rompslomp die een zorgenkindje met zich meebrengt is ronduit complex. Wie zich niet snel genoeg ontpopt tot een administratieve duizendpoot is gedoemd te verzuipen in een genadeloze zee van voorschriften, aanvragen tot terugbetaling, stempels en bijlagen.

Terwijl we voor Martha enkele belangrijke documenten in één mapje bijhielden, ontstond er voor kleine zus al gauw een uitgebreid klassement. Lees verder Ploegen

Grootmoe

Grootmoe. Zo noemen onze kinderen haar. Grootmoe is mijn mama. Ze voelt Anna bijzonder goed aan. Dat was zo van bij Anna’s geboorte, en hun band is de voorbije jaren niet alleen sterker, maar bovenal uniek geworden. Twee dikke vriendjes, zeg ik altijd.

Anna huilde vaak als baby, we wisten zelden waarom. Wanneer ze soms urenlang vermoeid en ontroostbaar huilde, belde ik mama om ons te komen helpen. Zij kon Anna tot rust brengen en nam de zorg dan even van ons over. Ik was zelfs een beetje jaloers, voelde me ook schuldig, omdat ik dacht dat mama mijn dochtertje beter aanvoelde dan ik. Nu ben ik alleen maar blij voor Anna omdat zij die warme band met haar grootmoe heeft. Lees verder Grootmoe