Hoop

Nadat we te horen kregen dat Anna een doofblind meisje was, bleef ik met haar een week in het ziekenhuis. Er wachtten Anna een heleboel onderzoeken, eerder bedoeld om andere mogelijke mankementen uit te sluiten. Ook al werd er flink gepuzzeld, soms stond er slechts één scan op ons medisch dagprogramma, zodat ik vaak alleen was met Anna, verzuipend in een zee van tijd. Tijd om na te denken.

Verder lezen Hoop

Kapot

‘… en hier ziet u duidelijk de kiesvormige afwijking. Als Anna een vrouw van veertig zal zijn, zullen haar hersenen er nog precies hetzelfde uitzien als vandaag.’, beëindigt de dokter haar uiteenzetting. Er valt een stilte. Afwijking in de kleine hersenen, zenuwbanen, hersenstam,… dat klinkt allemaal boeiend, tot de hersenscan van je eigen kindje voor je op tafel ligt en wordt besproken. Over Anna als veertigjarige vrouw wil ik al helemaal niet nadenken. Ik wil liever nergens meer over nadenken. Verder lezen Kapot

Droom

Ik sta wat te rommelen in de keuken wanneer ik plots Martha ergens in de verte hoor roepen. ‘Mama! Mama, vlug! Je moet echt komen kijken!’ – ze klinkt alsof ze het zelf niet kan geloven – ‘Anna kan stappen!’. Ik laat de zak aardappelen vallen, rep me halsoverkop naar de speelmat, struikel bijna over de toren van Paw Patrol, kijk rond en… wat…? Dat kan niet. Hoe…? Maar ja hoor, daar staat ze. Mijn lief, klein poppemieke staat flink recht. Anna kijkt me aan, voor de allereerste keer, en zegt Verder lezen Droom

Troost 

Mijn verlangen naar een diepere band met mijn kleine meid, een band in de vorm van zinvolle communicatie, houdt me bezig. Ik ondervind dagelijks moeilijkheden bij schijnbaar vanzelfsprekende, banale dingen waar je in normale omstandigheden niet eens bij stilstaat.

In de winter ben ik bijvoorbeeld bang dat Anna het ’s nachts koud zal hebben. Ik duffel haar lekker in onder een extra dekentje, maar als ik ’s morgens haar lakens weghaal ligt ze nat van het zweet in haar bed. Dan voel ik me schuldig. Ik denk vaak: zou ze het te koud of te warm hebben? Ik weet het niet, maar ik neem toch alle beslissingen voor haar. Verder lezen Troost 

Waarom

Als kind voelde ik al een sterke band met de natuur. Mijn respect voor alles wat leeft en mijn verlangen om de wereld te begrijpen zijn altijd bijzonder groot geweest. Ik vind de natuur prachtig en perfect.

Nadat mijn papa ons verliet – ik was toen net achttien – heb ik me jarenlang door het leven geworsteld. Ik kon dat verdriet niet aan. Ik weende dagelijks, voelde me eenzaam, onbegrepen, ik sloot me op en duwde iedereen om me heen weg. Daardoor heb ik mijn studies biologie niet afgemaakt. Ik heb nog steeds spijt van hoe ik toen ben omgegaan met de eerste moeilijke situatie in mijn leven. De scheiding van mijn ouders heeft mijn leven in twee gedeeld en heb ik nooit kunnen verwerken. Verder lezen Waarom

Donker

’s Nachts in bed, in het donker, probeerde ik me vaak voor te stellen hoe het voelt om niets te horen en niets te zien. Het is een extreem beangstigende gedachte te moeten leven in een eeuwigdurende donkere stilte. Je kan enkel communiceren met aanrakingen. Ik kon die gedachte niet verdragen. Ik stelde me vragen over de levenskwaliteit van mijn meisje. Ik dacht steeds maar: ‘zo zou ik zelf nooit willen leven. Ik vind het leven zo al moeilijk genoeg. Wat heeft het voor zin dat je op deze manier aan je leven begint…’ En dan worstelde ik tegelijkertijd met een verpletterend schuldgevoel, omdat ik die gedachten had over mijn eigen kindje, die lieve baby die stilletjes naast me lag in haar bedje.

’s Nachts ziet de wereld er donker uit. Ook in mijn hoofd.

Voor altijd II

De nacht die volgt is een ontredderde aaneenschakeling van intens verdriet, verpletterende schuldgevoelens en misselijkmakende angst voor alles wat komen zal. Paniek in mijn hoofd. Ik weet me er geen raad mee. Ik kijk radeloos naar Jona. Hoe zijn we plots in deze afschuwelijke situatie beland? Wat moeten we nu?

Negatieve gedachtegangen spreken mijn meest donkere gevoelens aan. Doof en blind. Mijn meisje is doof en blind. Ze leeft in een eeuwig donkere stilte. Mijn moederhart schreeuwt het uit van verdriet.

Maar het wordt ochtend.

En zo slaan we onszelf door die eerste nacht, nadat ons leven voorgoed veranderde.

 

(maart 2013, Anna is drie maanden)