Liedje

Ergens in 2014 schreef ik een lied voor Anna. Ik heb het één keer gezongen voor andere ouders van een kind dat anders is, op een fuif ten voordele van Anna’s school. Ik was verschrikkelijk zenuwachtig, maar achteraf vooral blij dat ik het had gedurfd. Dit is de tekst.

Anna, mijn liefje, ik zing dit lied voor jou.

Je bent een prachtig meisje, ik hou gek veel van jou.

Jouw leventje, vol ups en downs, nu bijna twee jaar. Verder lezen Liedje

Kroon

Ik kijk dromerig naar Anna. Wat wordt ze groot. Ze draagt een schattig pulletje dat me doet terugdenken aan vorige winter. Als ik mijn ogen sluit zie ik Martha in datzelfde pulletje weer vrolijk taterend door ons huis lopen. Op die leeftijd leerde grote zus elke dag een nieuw woordje of toonde ze trots een ingewikkeld kunstje op één been. Ik probeer de zinloze vergelijking tussen mijn twee dochters te verdringen, maar geef op. Zie Anna daar liggen, denk ik bedroefd, zij kan helemaal niets.

Het is hard wanneer ik plots alleen nog maar zie wat Anna niet kan. Verder lezen Kroon

School

Ik herinner me hoe trots ik met Martha over de speelplaats wandelde, hand in hand, zwierig en zelfzeker. Een bijzonder moment, de eerste keer naar school. Vandaag is het Anna’s beurt. Jona en ik hoeven elkaar niet te vertellen dat we zenuwachtig zijn: de gespannen blik die we elkaar toewerpen, terwijl we de school binnenstappen, spreekt voor zich. We dragen Anna nog steeds in een te klein geworden Maxi-cosi. Haar lange beentjes bengelen onhandig over de rand, beide in het knalrood gips. De vervelende timing van de botoxbehandeling is plots een futiele bijzaak. Ik kan alleen maar denken: zal mijn lief popje het hier redden, de eerste keer bij vreemde mensen?  Verder lezen School

Oefenen

Lange tijd was ik gefixeerd op het oefenen met Anna, in de overtuiging dat ze een soort van valse start doormaakte. Ik knutselde speelgoed met opvallende fluokleuren en verschillende voelmaterialen, kocht een oefenmat en -bal, een UV lichtbak, speciale dvd’s, allerlei lichteffecten,… en ik oefende en oefende. Ik overwoog ernstig om studies kinesitherapie aan te vatten en Jona en ik gingen lange tijd wekelijks met Anna naar een privé-zwembad. Ik probeerde met Anna ook allerlei therapieën uit, zoals Bobath, Vojta, osteopathie, zelfs Thai chi passeerde de revue, want ik dacht: baat het niet, dan schaadt het niet. Ik had het gevoel dat ik Anna op deze manier vooruithielp. Verder lezen Oefenen

Afscheid

Jona en ik zeggen vaak: als we meteen hadden geweten wat ons te wachten stond, waren we de voorbije jaren gegarandeerd niet zo goed doorgekomen. We wisten lange tijd niet hoe complex Anna haar beperkingen uiteindelijk zouden blijken. Was dit stilzwijgen een bewuste tactiek van de dokters en begeleiders die ons omringden? We zullen het nooit weten, maar die onwetendheid heeft ons wel geholpen in het aanvaardingsproces. Omdat we stap voor stap werden geconfronteerd met de pijnlijke waarheid.

Toen we eerst vernamen dat Anna blind was, benaderden we dit probleem aanvankelijk erg positief. Verder lezen Afscheid