Cool

Ik twijfel tussen de groene en de rode. Ik leg de twee knopen naast elkaar op het gele lapje stof. Ja, het is beslist: het rood contrasteert veel sterker met dat geel. Anna zit naast mij in haar rolstoel. ‘Vind jij die rode ook het mooist, zusje?’, vraag ik retorisch. Ze stopt haar linkerwijsvinger in haar mond, houdt haar hoofd een beetje scheef en staart vrolijk in het niets. Zwijgen is toestemmen, denk ik plagend. Ik pak mijn naald en naai de glimmende knoop goed vast op Anna’s voelmatje. Lees verder Cool

Boom

Toen ik lang geleden in een boek las over het begraven van de placenta onder een boom, viel ik halsoverkop voor dat idee. De gedachte dat de moederkoek de grond extra vruchtbaar maakt, vond ik wondermooi. Jammer genoeg zorgde het hobbelig medisch parcours na Anna’s geboorte voor heel wat vertraging op dat symbolisch plan. De placenta’s van onze meisjes wachten al enkele jaren geduldig in onze diepvriezer. Maar vandaag is de grote dag.  Lees verder Boom

Echt eten

Een maand verder… en het gaat goed! Naar aanleiding van een vorige blog en enkele tweets stroomden de vragen en reacties van andere ouders binnen. Tijd voor een informatieve update. Lees verder Echt eten

Aftellen

Soms, als ik aan honderdtwintig per uur op de autostrade rijd, stel ik me het spectaculaire ongeluk voor dat ik zou veroorzaken mocht ik plots naar links uitwijken. Heb jij dat ook? Of ik beeld me in, van boven op een hoge toren naar beneden turend, hoe het zou voelen mocht ik plots springen. Of uitglijden en vallen. Je weet vast wat ik bedoel. Toch? Die onschuldige morbide gedachten fladderen mijn hoofd weer even snel naar buiten. Lees verder Aftellen

Liedje

Ergens in 2014 schreef ik een lied voor Anna. Ik heb het één keer gezongen voor andere ouders van een kind dat anders is, op een fuif ten voordele van Anna’s school. Ik was verschrikkelijk zenuwachtig, maar achteraf vooral blij dat ik het had gedurfd. Dit is de tekst.

Anna, mijn liefje, ik zing dit lied voor jou.

Je bent een prachtig meisje, ik hou gek veel van jou.

Jouw leventje, vol ups en downs, nu bijna twee jaar. Lees verder Liedje

Hulp

Ik vond het vreselijk toen mijn denkwereld van de ene dag op de andere enkel nog bestond uit zorgen om mijn kinderen. Jona en ik zaten met de handen in het haar. Ik zocht meteen hulp en al snel ging er een nieuwe wereld voor ons open. Er zijn ontzettend veel mensen die elke dag met oneindig veel liefde en geduld ouders en kindjes zoals Anna vooruit helpen. Hun ervaring en kennis waren voor mij een grote hulp en houvast.

Dit stukje tekst schreef ik over de thuisbegeleiding: Lees verder Hulp

Donker

’s Nachts in bed, in het donker, probeerde ik me vaak voor te stellen hoe het voelt om niets te horen en niets te zien. Het is een extreem beangstigende gedachte te moeten leven in een eeuwigdurende donkere stilte. Je kan enkel communiceren met aanrakingen. Ik kon die gedachte niet verdragen. Ik stelde me vragen over de levenskwaliteit van mijn meisje. Ik dacht steeds maar: ‘zo zou ik zelf nooit willen leven. Ik vind het leven zo al moeilijk genoeg. Wat heeft het voor zin dat je op deze manier aan je leven begint…’ En dan worstelde ik tegelijkertijd met een verpletterend schuldgevoel, omdat ik die gedachten had over mijn eigen kindje, die lieve baby die stilletjes naast me lag in haar bedje.

’s Nachts ziet de wereld er donker uit. Ook in mijn hoofd.