Waarom

Als kind voelde ik al een sterke band met de natuur. Mijn respect voor alles wat leeft en mijn verlangen om de wereld te begrijpen zijn altijd bijzonder groot geweest. Ik vind de natuur prachtig en perfect.

Nadat mijn papa ons verliet – ik was toen net achttien – heb ik me jarenlang door het leven geworsteld. Ik kon dat verdriet niet aan. Ik weende dagelijks, voelde me eenzaam, onbegrepen, ik sloot me op en duwde iedereen om me heen weg. Daardoor heb ik mijn studies biologie niet afgemaakt. Ik heb nog steeds spijt van hoe ik toen ben omgegaan met de eerste moeilijke situatie in mijn leven. De scheiding van mijn ouders heeft mijn leven in twee gedeeld en heb ik nooit kunnen verwerken. Lees verder Waarom

Voor altijd II

De nacht die volgt is een ontredderde aaneenschakeling van intens verdriet, verpletterende schuldgevoelens en misselijkmakende angst voor alles wat komen zal. Paniek in mijn hoofd. Ik weet me er geen raad mee. Ik kijk radeloos naar Jona. Hoe zijn we plots in deze afschuwelijke situatie beland? Wat moeten we nu?

Negatieve gedachtegangen spreken mijn meest donkere gevoelens aan. Doof en blind. Mijn meisje is doof en blind. Ze leeft in een eeuwig donkere stilte. Mijn moederhart schreeuwt het uit van verdriet.

Maar het wordt ochtend.

En zo slaan we onszelf door die eerste nacht, nadat ons leven voorgoed veranderde.

 

(maart 2013, Anna is drie maanden)

Voor altijd

‘Zal dat altijd zo blijven?’, vraag ik stil.

Mijn versnelde hartslag dreunt in mijn oren. Het geluid is zo overheersend dat ik mezelf nauwelijks hoor praten. Verward maak ik de bedenking dat ik het gevoel ervaar dat omschreven wordt als de grond die onder je voeten verdwijnt. Ik voel letterlijk een zwarte, beangstigende leegte onder me. Ik kijk naar beneden. Anna ligt in mijn armen.

Laat dit alstublieft niet waar zijn. Laat dit toch alstublieft niet waar zijn.

Maar ik weet het antwoord al. Lees verder Voor altijd