Sondemanieren

“Zeker in de zomer, als het warm is, is het belangrijk om elke dag een nieuwe leiding in de sondepomp te plaatsen”, hoor ik die meneer van het ziekenhuis nog zeggen. Ik knikte en schreef zijn instructies braaf op mijn blaadje papier. Anna’s sondevoeding moest écht goed gaan. Zo een draaiende pomp aan haar lijfje, daar neem je geen risico mee, dat doe je volgens het boekje. Lees verder Sondemanieren

Donker

“Wist je het van op voorhand?”, vragen mensen soms. “Nee, alles leek perfect”, is mijn antwoord. Anders hadden we Anna nooit laten geboren worden, denk ik erbij, maar dat zeg ik nooit luidop, omdat het raar voelt om dat nu nog te zeggen. Anna wordt bijna zeven. Lees verder Donker

Echt eten

Een maand verder… en het gaat goed! Naar aanleiding van een vorige blog en enkele tweets stroomden de vragen en reacties van andere ouders binnen. Tijd voor een informatieve update. Lees verder Echt eten

Sondevoeding

Toen onze kleine meid anderhalf jaar oud was, verplichtte de dokter me om te stoppen met borstvoeding. Een slikvideo bracht een ernstig probleem met Anna’s slikreflex aan het licht. Vloeistoffen waren plots uit den boze. Slecht nieuws. Maar ons meisje haar drastisch gewichtsverlies maakte dat we dankbaar en hoopvol uitkeken naar onze kennismaking met dé oplossing: sondevoeding. We zijn gered, dacht ik. Lees verder Sondevoeding

Aftellen

Soms, als ik aan honderdtwintig per uur op de autostrade rijd, stel ik me het spectaculaire ongeluk voor dat ik zou veroorzaken mocht ik plots naar links uitwijken. Heb jij dat ook? Of ik beeld me in, van boven op een hoge toren naar beneden turend, hoe het zou voelen mocht ik plots springen. Of uitglijden en vallen. Je weet vast wat ik bedoel. Toch? Die onschuldige morbide gedachten fladderen mijn hoofd weer even snel naar buiten. Lees verder Aftellen

Foutje

Ik blijf Anna aankijken en fluister vrolijke woordjes tot haar gezichtje wegglijdt naar dromenland. De anesthesist verwijdert het mondmasker en bevestigt met een zelfzekere knik dat ze slaapt. Terwijl een ziekenhuisjongen me de kamer uit leidt, klampt mijn bezorgde blik zich zo lang mogelijk vast aan vier flitsende handen die Anna’s verdoofde lijfje klaarstomen voor een zoveelste operatie. Ik ken de weg naar de wachtgang, maar wennen doet dit nooit. Lees verder Foutje

Vertrouwen

Eén nacht op Intenzieve Zorgen blijkt voldoende om ons meisje op krachten te laten komen. Het is even wachten op een kamer, zodat Anna’s bed pas tegen de avond ons nieuwe stekje wordt binnengerold. De verpleegster vliegt er meteen in en koppelt de sondepomp aan om nog snel een maaltijd toe te dienen. Ik protesteer. Het is immers bedtijd. Anna krijgt die voeding nooit tijdig verteerd.  Lees verder Vertrouwen