Hoera

Toen Anna na drie verdrietige maanden het ziekenhuis mocht verlaten, reageerde onze omgeving dolenthousiast. Ik snap dat natuurlijk wel: eindelijk naar huis! Yes! En dan nog op Martha’s verjaardag! Hoera! Maar Jona en ik stapten onze herwonnen vrijheid tegemoet met een loodzware rugzak. Jona had de benen van onder zijn lijf gelopen om de boel draaiende te houden en ons elke dag te bezoeken. Ik was acht kilo afgevallen en uitgeput. En Anna… zij was erg verzwakt. Haar maagje werkte niet meer, de nieuwe voeding verliep moeizaam en er bengelden twee slappe stokkebeentjes onder haar kapot geprikte lijfje. We reden naar huis met een hoopje ellende. En wat nu?, vroeg ik me stil af. Hoe moet het nu?

Voor mij voelde de vreugdevolle thuiskomst helemaal anders. Iedereen was blij. Maar ik zag het even niet meer zitten.

 

(6 april 2018, terug naar huis)

5 gedachten over “Hoera”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s