Woorden

Ik voel me intens klein en verdrietig wanneer ik verplicht word om Anna achter te laten. Ik staar naar de grond als een klein meisje dat berispt wordt door een strenge juf. ‘Het is maar voor één nacht, mevrouw, en u mag altijd bellen. Een nacht thuis slapen zal u trouwens goed doen.’ Nee!, wil ik roepen. Ik moet bij Anna blijven! Jullie begrijpen het niet. Ik word overmand door zorgen als ik denk aan Anna die midden in de nacht wakker wordt en niets begrijpt van haar vreemde omgeving. Ik moet bij haar zijn. Ik moet… Mijn argumenten maken geen schijn van kans. Niemand begrijpt me. Zelfs Jona vindt me onredelijk: dit zijn nu eenmaal de regels op Intenzieve Zorgen. Na het onwezenlijke afscheid volg ik Jona met lood in de schoenen naar de uitgang. Ik verplicht mezelf om rustig te blijven ademen, terwijl mijn hart vecht tegen de onrust. Waarom mag ik niet bij mijn kindje blijven?

De voorbije drie dagen zocht men naarstig naar de boosdoener van Anna’s eindeloze pijn. Er werden belachelijk veel onderzoeken uitgevoerd in de hoop een bacterie tegen het lijf te lopen. Urinestaaltjes, stoelgangstaaltjes, frequente bloedafnames, foto’s van haar longen, echografieën en radiografieën, het leverde allemaal niets op. Maar de pediater moest en zou een infectie vinden.

Thuisgekomen kruipen Jona en ik gezellig onder een dekentje, terwijl mijn gedachten non-stop bij mijn meisje blijven. Ocharmekes mijn liefje, zo helemaal alleen, omringd door bliepjes en tuutjes en vreemde mensen. Ik wacht zo lang mogelijk, maar om negen uur ’s avonds kan ik niet langer weerstaan aan mijn drang om te bellen. ‘Geen zorgen, mevrouw. Ze slaapt nog steeds.’

Gisteren voelde Anna zich al heel wat beter. Haar koorts was verdwenen. Al die tijd was ik op eigen houtje rustig sondevoeding blijven geven, nooit veel en altijd aan een traag tempo. Ik probeerde gisteren wat meer voeding te geven. Anna kreeg ’s middags haar vertrouwde hoeveelheid en dat ging prima. Ook ’s nachts verliep alles goed, dacht ik. Pas deze ochtend merkte ik onmiddellijk dat er iets goed fout was gegaan.

De beloofde goede nachtrust laat op zich wachten. Ik lig op mijn rug – heb ik eigenlijk al geslapen? – naar het donker te staren. De dramatische gebeurtenissen van vandaag spoken onafgebroken door mijn hoofd. Wat deed ik fout? Al de ganse week worstel ik met het gevoel dat Anna niet goed wordt geholpen. Het voelt alsof niemand me begrijpt. Om twee uur ’s nachts bel ik nog een keer naar het ziekenhuis. ‘Ze is rustig aan het slapen, mevrouw.’

Ik zie alles weer voor me. Anna had haar nachtelijke voeding niet kunnen verteren. Ze maakte vreemde slikgeluiden. Ik zette mijn meisje direct recht en pakte haar op mijn schoot. Toen hoorde ik duidelijk iets vloeibaars borrelen in haar keel. Ik wist meteen dat ze sondevoeding of braaksel geïnhaleerd had, er was zonder twijfel iets verkeerd gegaan. Ik legde haar in stabiele zijligging op bed, maar Anna raakte in ademnood. Mijn popje kleurde spierwit en moest aan de zuurstof. Ze ademde erg oppervlakkig, zachtjes happend naar lucht.

Op zoek naar antwoorden – waarom luisterde niemand? – laat ik mijn tranen de vrije loop. Ik herinner me een prachtig zinnetje uit een gedicht van M. Vasalis: en niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn. Dat zinnetje, dat begrijpt me. Als jong meisje verslond ik steeds dezelfde dichtbundel. Plots verlang ik nostalgisch hevig naar de troostende kracht van poëzie en met het lichtje van mijn gsm ga ik stilletjes op zoek naar mijn gedichtenboek.

Ik zie mezelf nog zitten naast Anna’s bedje. Geen halve seconde week ik van haar zijde. De uren die volgden kregen we veel bezoek van verpleging en artsen, die ik telkens bezorgd mijn verhaal deed: Anna heeft braaksel geïnhaleerd en kan daardoor niet goed ademen. Er werd me verzekerd dat je dat dan wel zou horen, moest dat zo zijn. Ik voelde enkel nog machteloosheid. Anna was slap, staarde apathisch door me heen, haar mondje zat vol slijmen en bij elk onderzoek raakte ze ernstig overprikkeld. Nee, ze begrepen het niet. Plots begon ze op een vreemde manier met haar linkeroogje te pinken. Toen na enkele minuten ook haar rechterbeentje in hetzelfde ritme begon samen te trekken, wist ik dat ze een epilepsieaanval had. Ik ben bij jou, mijn liefje, ik laat je niet alleen. Anna kreeg drie epilepsieaanvallen. De dokters kregen haar zuurstofgehalte niet onder controle en voor ik het doorhad, belandde mijn meisje op Intensieve Zorgen.

Ja, gevonden! Mijn lievelingsgedicht van vroeger. Jarenlang droeg ik deze woorden overal met me mee, in mijn mooiste letters geschreven op een stukje karton, verstopt in mijn portemonnee.

De zomerwei des ochtends vroeg.

En op een zuchtje dat hem droeg

vliegt een geel vlindertje voorbij.

Heer, had het hierbij maar gelaten.

Het raakt me diep om het gedicht opnieuw te lezen. De eenvoud en zorgeloosheid van die eerste drie regels. En dan – BAM! – die vierde zin, die onaangekondigd je naïeve geluksdroom verplettert. De droefheid van alles. Ik druk de vertrouwde woorden tegen mijn borst en ervaar de troost die ik zocht. Mijn hart vindt rust. Een laatste keer bel ik naar Intensieve Zorgen. ‘Ja hoor, mevrouw, het gaat nog steeds goed hier.’ Ik barst in tranen uit. Niet alleen omdat ik Anna mis of omdat ik opgelucht ben dat ze slaapt. Niet alleen omdat ik me zorgen maak om haar gezondheid of omdat ik niet weet hoe het nu allemaal verder moet. Ik ween ook omdat ik me in het midden van deze donkere nacht eindelijk en enkel nog begrepen voel, door woorden.

 

(6 januari 2018, de dag erna wordt effectief de inhalatie op haar longen opgemerkt, waarna een steviger antibioticum moet worden opgestart.)

16 gedachten over “Woorden”

      1. Neen het gaat helemaal niet goed… is volledig ontregeld, alle nieuwe medicatie heeft een slecht effect!
        Baclofenkatheder raakt steeds verstopt maar onze dokter wil hem niet meer opereren 😞 na drie keer heeft hij er genoeg van… een zoektocht nu naar andere dokter die wil luisteren…

        Heeft daarnet een aanval gedaan…
        Is mottig en ziek…
        Niet goed dus… en ik ween 😓…
        We worden allen moe…
        Maar de ratio moet en zal overnemen… we hebben geen andere keuze !!! ❤️
        Samen sterk meid xxx

        Like

      2. Aj neee, ocharme Dennis toch. Terug naar af… Een dikke huilbui lucht op en daarna weer de moed bijeen rapen om verder te gaan. Knuffel voor jullie drietjes en veel sterkte! X

        Like

  1. Mijn huilbui heeft goed gedaan… zoals jij ook wel weet, dat lucht op!
    Moed en ratio komen terug…
    Positief denken…
    Hey dat zomers terras met ons allen ga ik wel niet mankeren hoor… 😍🍀

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve Renilde,

    Woorden zijn de adem van de ziel. En hier spreekt de ziel van een moeder, de ziel die alles aanvoelt, voelt wat geen arts of verpleegkundige kan voelen, want het is het kind van jou en zo bemind, en het geluk begint in het hart van de moeder! De moeder die aanvoelt of het goed gaat of niet, die elke beweging gadeslaat en elk geluidje herkent als vreugde of als pijn. Vroeger toen ik jong was begeerde ik het ooit vader te worden, maar nu ik op enige leeftijd ben weet ik dat het goed is om nooit kinderen te hebben gehad. Ik had het niet gekund, mijn overbezorgde karakter zou het niet hebben kunnen verdragen en zou kapot gegaan zijn aan angst en al het geluk teniet gedaan hebben.

    En ik zie je staan zonder je ooit in het echt te zijn tegengekomen, starend naar de grond omdat je voor een nacht weg moet, en in gedachte zie ik mijzelf staan. “Weg bij mijn kind” nooit, mijn kind overleveren aan jullie waar ik diep in mijn hart enig wantrouwen tegen koester…. Ik had het niet gekund, ik had het hele ziekenhuis overhoop gehaald, en daarom is het goed geweest nooit in deze situatie met een kind te zijn gekomen, ik zou onredelijk zijn geworden en zelf de regie willen houden tegen beter weten in.

    Maar ik lees in jouw blog ook de kracht, de zorgelijke liefderijke moeder maar boven alles een ziel die soms overstroomt wordt door het verdriet, het verdriet dat wat je negen maanden koesterde onder je hart een zorgen parel is in je leven, die je wereld op zijn kop zette en je door de diepste dalen doet gaan waar slechts de schaduw zichtbaar is . En telkens als je denkt in dat diepe dal een glimp van de zon te zien er een donkere wolk komt overdrijven die dat beetje hoop wegvaagt voordat je er de warmte van hebt kunnen ervaren.

    Vroeger op school moesten wij christelijke liedjes leren, ik was daar nooit zo goed in maar een is mij altijd bijgebleven,

    Vaste rots van mijn behoud,
    als de zonde mij benauwt,
    laat mij steunen op uw trouw,
    laat mij rusten in uw schauw,
    waar het bloed door u gestort,
    mij de bron des levens wordt.

    Het leven heeft mij geleerd vaak te twijfelen aan die “Vaste Rots”, in de meest moeilijkste periodes in je leven voel je helemaal geen “behoud”, mis je die “trouw” en ben je de bron des levens helemaal kwijt….. “Heer had het hierbij maar gelaten” is dat niet de veelzeggende zin die ons allemaal wel eens overvalt. Als de pijn en verdriet je overmannen en de uitweg uit die vreselijke lange tunnel niet eens een lichtpuntje zichtbaar maakt. Zouden we dan niet allemaal twijfelen, en ons afvragen “waarom” in Godsnaam moet mijn kleine dit allemaal doorstaan.

    Maar mag ik zeggen dat er zoveel kracht en liefde van je gezin uitstraalt dat ik er een diepe buiging voor maak, werkelijk, de liefde spat soms van het scherm evenals de wanhoop en verdriet, maar de liefde overwint alles.

    Samen staan we sterk
    Ik heb het nooit geloofd
    Hield alles op een afstand
    En woonde in mijn hoofd
    Tot ik werd overvallen
    Door een storm op volle zee
    Ik ben eruit gekomen
    Maar ik kon het niet alleen

    En weet, je hoeft het niet alleen te doen, ik zie zoveel warmte om je heen, zoveel mensen op twitter die dag in dag uit met jullie meeleven en ergens is mijn hoop dat daar, achter die soms duistere wolken, nog een engeltje over Anna waakt en haar beschijnt en omarmt in de moeilijkste momenten…

    Heel veel sterkte en liefs van ons

    Evert en Monique

    Liked by 1 persoon

  3. Echt, ik vind geen woorden… Zit hier alles te lezen en enkel tranen komen uit mijn ogen, maar je doet er echt alles aan. Ik kan je enkel veel sterkte wensen en moed, want een sterke vrouw ben je, ondanks alles…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s