Fantasie

In Martha’s speelwereld krijgt iedereen, van hoofdrolspeler tot figurant, zijn eigen stem. Ze wendt haar schattigste stemregister aan wanneer het playmobil boerinnetje wat te zeggen heeft en laat de stoere draak klinken als een onvervalste kettingroker. Ik ben dol op haar wervelende fantasie en laat me graag meevoeren in de complexe spelscenario’s, die ze vol ernst tot in detail aan me uitlegt.

Ik weet niet meer precies wanneer Martha pogingen begon te ondernemen om Anna in haar spel te betrekken. Ze stelde haar kleine zus vragen, zo goed mogelijk articulerend, waarbij ze soms vrolijk taterend tot vlak voor haar gezichtje ging hangen, zodat ze alvast kon uitsluiten dat Anna niet antwoordde omdat ze haar niet had gehoord. Het besef dat Martha onmogelijk kon begrijpen waarom ze van haar zusje geen reactie kreeg, greep me bij de keel. Opdat ze vooral niet zou stoppen met contact zoeken, werd ik heel spontaan Anna’s stem en antwoordde ik dingen als ‘grote zus, ik kan niet praten, maar ik wil wel met jou spelen, hoor!’, net als in haar vertrouwde fantasiewereld. Voor ik het doorhad werd dat gekke rollenspelletje een vanzelfsprekende gewoonte.

De fictieve gesprekjes tussen Martha en haar bijzondere zus hebben meestal weinig diepgang, zoals het een achteloos kleutergesprek betaamt. ‘Anna, heb jij een prot gelaten?’, vraagt Martha plagend. ‘Waaaat? Natuurlijk niet, ik laat nooit protjes! Jij was het!’, antwoord ik lacherig met een hoog stemmetje in Anna’s plaats, en dan proest Martha het zo hard uit, dat zusje zichtbaar meegeniet van de plezierige drukte om haar heen.

Soms praat Martha met haar zus alsof ik er helemaal niet ben. Ze stelt dan ongezouten vragen die ik met evenveel openheid beantwoord vanuit Anna’s standpunt. Antwoorden als ‘je wéét dat ik niet kan stappen, grote zus’ of ‘in mijn speciaal schooltje krijgen de andere kindjes ook sondevoeding’ zijn dan perfect normaal binnen dat intieme zusjesgesprek, waar ik als mama ogenschijnlijk geen deel van uitmaak.

Dat gebruik van Anna’s stem hebben we ook in enkele gezinsritueeltjes verweven. Voordat ik zusje in bed stop bijvoorbeeld, doe ik alsof Anna iedereen een goedenacht wenst. ‘Slaapwel, grote zus! Slaapwel, papa! Tot morgen, allemaal!’, zeg ik meermaals met mijn hoog stemmetje. De enthousiast beantwoorde slaapwelwensen die weerklinken in ons huis, doen Anna joepelen van plezier. Ik weet haast zeker dat ons meisje dat slaapritueeltje herkent en daar een betekenis aan heeft gegeven.

Geregeld zet Martha me bezorgd met mijn voeten op de grond. ‘Dat is zusje niet echt, hé mama. Jíj bent dat!’, herinnert ze me wijselijk, mocht ik even vergeten zijn dat Anna niet kan praten. Ik glimlach. Fantasie kent geen grenzen, mijn liefje, denk ik trots, dat heb jij me geleerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s