School

Ik herinner me hoe trots ik met Martha over de speelplaats wandelde, hand in hand, zwierig en zelfzeker. Een bijzonder moment, de eerste keer naar school. Vandaag is het Anna’s beurt. Jona en ik hoeven elkaar niet te vertellen dat we zenuwachtig zijn: de gespannen blik die we elkaar toewerpen, terwijl we de school binnenstappen, spreekt voor zich. We dragen Anna nog steeds in een te klein geworden Maxi-cosi. Haar lange beentjes bengelen onhandig over de rand, beide in het knalrood gips. De vervelende timing van de botoxbehandeling is plots een futiele bijzaak. Ik kan alleen maar denken: zal mijn lief popje het hier redden, de eerste keer bij vreemde mensen? 

Ik vermijd het binnenkijken in openstaande klasdeuren. De aanblik van bizarre matrassen op wielen en onbestemde achtergrondgeluiden van andere kinderen die niet kunnen praten zijn confronterend genoeg. Enkel onze binnenkomst raakt me meteen dieper dan ik had verwacht. Ik maak me de ongemakkelijke bedenking dat deze omgeving, een wereld vol gehandicapte kinderen, onze nieuwe standaard zal worden. Ouders die trots zijn op hun tienjarig kind omdat het heeft geleerd wat een baby van tien maanden een makkie vindt. Ik schuif die gedachte opzij en kijk naar mijn dapper meisje. Dit is echt goed voor haar, zeg ik tegen Jona, eerder bedoeld om mezelf klaar te stomen voor het naderende afscheid.

We hebben alles goed voorbereid. Anna’s spullen liggen netjes in een kleine wasmand. Een sondepomp met bijhorende lader, twee flessen sondemelk, een doos calorieën die aan haar warme maaltijd moeten worden toegevoegd, schoenen en beenstrekkers om recht te staan tijdens de kine en reservekleertjes krijg je nu eenmaal niet in een schattig boekentasje van Bumba gepropt.

Anna’s juffen staan ons enthousiast op te wachten. Ze merken dat ik het moeilijk heb en reageren uiterst geduldig en begripvol. Ze herhalen honderd keer dat ik me geen zorgen hoef te maken en dat ik altijd mag bellen om te horen hoe het gaat. Ik pak Anna uit haar Maxi-cosi, geef haar de allerliefste zoen en knik naar een juf. De oprechte zorgzaamheid waarmee ze mijn klein meisje overneemt ontroert me en stelt me gerust. Ze houdt van liedjes zingen, geef ik nog snel mee, terwijl ik niet langer probeer om mijn tranen tegen te houden. En dan zijn we weg.

De ganse weg naar huis kan ik niet stoppen met wenen. Jona en ik voelen allebei de hevige drang om iets te doen. We beslissen te gaan werken in de tuin van mijn mama tot we Anna mogen halen. We snoeien, knippen, planten, breken, graven erop los en mama’s vijver krijgt een grondige opknapbeurt. De fysieke ontlading is precies wat we nodig hadden.

Wanneer we het klasje terug binnenkomen voelt het alsof ik Anna al weken niet meer zag. Ik heb haar zo gemist! Daar zit ze, mijn poppemieke, voor zich uit starend in haar speciale stoel, zich totaal niet realiserend dat ze haar eerste schooldag achter de rug heeft.

Ze heeft het goed gedaan hoor, zegt de juf, en ik barst van trots.

 

(1 september 2015, Anna is bijna drie jaar)

5 gedachten over “School”

  1. Ik ben zelf al enige jaren in een klas met kinderen met een ernstig meervoudige beperking. Ik hoop hen dingen te leren maar zij hebben mij in ieder geval heel veel geleerd.
    Het volgen van jouw blog laat mij geeft mij een inkijkje in jullie leven, zorgen en verdriet. Dit neem ik mee in de contacten met ouders van mijn leerlingen. Ik hoop, met heel mijn hart, dat de school voor jullie hele gezin een fijne veilige plek mag zijn waar jullie lieve meid mag zijn wie ze is, waarvan veel gehouden zal worden en zal worden uitgedaagd gedurende de dag.
    Tot slot wil ik mijn diepe respect uiten voor de wijze waarop je onder woorden brengt wat er zoal speelt in jullie gezin, jullie hart en hoofd.
    Dank je wel!
    Een lieve groet van Rolinde

    Liked by 1 persoon

    1. Lieve Rolinde,
      Ik bewonder je, wat een knappe en moedige job heb je gekozen! De begeleidsters in Anna’s klasje hebben stuk voor stuk een hartverwarmende persoonlijkheid, vol goedheid, geduld, creativiteit, mensenkennis en liefde. Ik heb veel respect voor hun job, voor jouw job. Het doet me ontzettend veel plezier te lezen dat je de verhalen over ons gezinnetje, mijn persoonlijke kijk, kan meenemen in je contacten naar ouders van jouw leerlingen.
      Hartelijk dank voor jouw fijne reactie, en jouw bemoedigende woorden!
      Warme groet terug van Renilde

      Like

  2. Ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk dat is! Je kind achterlaten daar waar je denkt goed aan te doen. Je blog hierover komt hartverwarmend over. Hopelijk vinden Anna en jullie daar de plek die het verdient.
    Liefs Wilhelmina

    Liked by 1 persoon

    1. Intussen begint Anna haar derde schooljaar. Van in het begin voelden haar school en alle lieve begeleiders ontzettend goed aan. In ruil voor het leren loslaten kregen we opnieuw ademruimte voor onszelf, ook heel belangrijk.
      Dank voor je lieve reactie.
      Groetjes van Renilde

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s