Reis

Mijn facebookaccount sloot ik na enkele verdrietige avonden met spijt af. Ik vond het te pijnlijk om geconfronteerd te worden met uitvoerig gelikete foto’s van gezinsvakanties in één of andere zevende hemel, terwijl ik alleen nog maar kon dromen van een stom uitstapje naar de Carrefour. Ik kon het gezinsgeluk van anderen moeilijk aan. Zelfmedelijden. Ik zal dat ten alle koste vermijden.

Toen in maart massa’s vragen wanhopig de nooduitgang in ons hoofd zochten, was op reis gaan het laatste van onze zorgen, ware het niet dat we op dat moment ons vakantiehuisje voor juli al hadden geboekt. Verder lezen Reis

Oefenen

Lange tijd was ik gefixeerd op het oefenen met Anna, in de overtuiging dat ze een soort van valse start doormaakte. Ik knutselde speelgoed met opvallende fluokleuren en verschillende voelmaterialen, kocht een oefenmat en -bal, een UV lichtbak, speciale dvd’s, allerlei lichteffecten,… en ik oefende en oefende. Ik overwoog ernstig om studies kinesitherapie aan te vatten en Jona en ik gingen lange tijd wekelijks met Anna naar een privé-zwembad. Ik probeerde met Anna ook allerlei therapieën uit, zoals Bobath, Vojta, osteopathie, zelfs Thai chi passeerde de revue, want ik dacht: baat het niet, dan schaadt het niet. Ik had het gevoel dat ik Anna op deze manier vooruithielp. Verder lezen Oefenen

Mantra

Hoewel ik het leven en de wereld benader op een rationele, wetenschappelijke manier, vond ik vreemd genoeg moed en hoop in drie korte zinnetjes, die ik elke dag luidop uitsprak. Ik raakte al snel geobsedeerd door deze drie zinnetjes. Ik schreef ze neer in de allermooiste kleuren, zocht voor mijn briefje een mooie plaats bij Anna’s foto en brandde er elke dag een kaarsje naast. Zo kreeg ik het gevoel mijn zorgvuldig gekozen woorden tot leven te wekken. Zo gaf ik mezelf hoop. De drie zinnen heb ik zo vaak afgedreund in mijn hoofd dat ik hun echo nog steeds kan horen… Verder lezen Mantra

Troost 

Mijn verlangen naar een diepere band met mijn kleine meid, een band in de vorm van zinvolle communicatie, houdt me bezig. Ik ondervind dagelijks moeilijkheden bij schijnbaar vanzelfsprekende, banale dingen waar je in normale omstandigheden niet eens bij stilstaat.

In de winter ben ik bijvoorbeeld bang dat Anna het ’s nachts koud zal hebben. Ik duffel haar lekker in onder een extra dekentje, maar als ik ’s morgens haar lakens weghaal ligt ze nat van het zweet in haar bed. Dan voel ik me schuldig. Ik denk vaak: zou ze het te koud of te warm hebben? Ik weet het niet, maar ik neem toch alle beslissingen voor haar. Verder lezen Troost 

Muziek

Niets is zo krachtig als muziek. Talloze herinneringen zitten verstopt in oneindig lange slingers van vijf strakke lijnen. Als je goed luistert word je in enkele seconden gekatapulteerd naar een geluksmoment van jaren geleden, of ervaar je opnieuw het verdriet dat je al bijna was vergeten. Je wordt moeiteloos meegevoerd naar een wereld die enkel nog uit emoties bestaat. De kracht van muziek is bijzonder, moet je koesteren, respecteren. Muziek heeft me al vaak geholpen, van kinds af, nog steeds. Ik denk: als muziek zo een grote invloed kan hebben op normaal functionerende hersenen, is het belangrijk en zinvol om die fenomenale muzikale kracht los te laten op Anna’s denkwereld. Verder lezen Muziek

Praten

Vier jaar geleden hoorden we van dokters dat Anna doof en blind was. Intussen kan ons meisje prima horen, kan ze iets zien, maar is ook duidelijk geworden dat ze zowel mentaal als motorisch een zeer ernstige achterstand heeft. Anna kan niet zitten, ze praat niet en krijgt sondevoeding. Dat klinkt zo verschrikkelijk erg en oneerlijk. Ook voor mij. Nog steeds.

Ik schrijf dit nu neer, maar ik heb het nog nooit iemand verteld. Op geen enkel moment voelde ik me sterk en zelfzeker genoeg om een ongemakkelijk gesprek te beginnen over het verdriet dat Jona en ik samen trotseren. Verder lezen Praten