Horen

Thuis test ik regelmatig of Anna al iets hoort. Als ze ontspannen op haar rug ligt laat ik plots een luide knal horen, terwijl ik haar van kop tot teen bestudeer, zodat ik de kleinste reactie zal opmerken. Dat is niet vanzelfsprekend, want Anna is extreem gevoelig voor trillingen. Maar ik ben steeds zekerder van mijn gelijk. Anna hoort iets.

Die dag hebben we een belangrijke afspraak. Een nieuwe gehoortest. Na de test, die uren in beslag neemt, zitten we in een kamertje te wachten op de resultaten. We willen het zo graag. We willen zó graag dat Anna kan horen.

Wachten duurde zelden zo lang.

En dan plots dat verlossende moment: de dokter bevestigt ons vermoeden, onze hoop: Anna haar gehoor is op enkele maanden tijd perfect genormaliseerd. Die woorden van de dokter… puur geluk en opluchting. Anna kan horen! Onze dochter kan horen!

Ik bel meteen naar mama, huilend van geluk: Mama, haar gehoor is normaal! Haar gehoor is normaal! Ik ben zo blij dat ik eindelijk eens goed nieuws kan brengen. Mama loopt meteen naar buiten om het aan meme te gaan vertellen. Ik hoor mama roepen in het sappigste dialect: Er gehuër es normoël!

Waarop meme, die niet zo goed meer hoort, terugroept: WADDE?

En ik hoor mijn mama terugroepen, zo luid en blij ze kan: ER GEHUËR ES NORMOËL!

Ik voel de euforie van mama en meme tot in het ziekenhuis en sta luidop te lachen door mijn tranen heen. Anna kan horen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s