Google

We moeten een nacht in het ziekenhuis blijven nadat Anna een epilepsieaanval had. Een verpleegster is druk in de weer, een beetje zenuwachtig, en plakt een hele resem elektroden één voor één op Anna’s hoofdje, zodat deze vannacht haar hersenactiviteit kunnen registreren. De gebruiksaanwijzing ligt op haar schoot en ze dubbelcheckt minstens drie keer voor ze een elektrode durft aan te brengen. ‘Normaal gezien doet mijn collega dat altijd.’, verontschuldigt ze zich. Jona en ik wisselen een vermoeide blik uit die boekdelen spreekt. Geduld. Verder lezen Google

Hulp

Ik vond het vreselijk toen mijn denkwereld van de ene dag op de andere enkel nog bestond uit zorgen om mijn kinderen. Jona en ik zaten met de handen in het haar. Ik zocht meteen hulp en al snel ging er een nieuwe wereld voor ons open. Er zijn ontzettend veel mensen die elke dag met oneindig veel liefde en geduld ouders en kindjes zoals Anna vooruit helpen. Hun ervaring en kennis waren voor mij een grote hulp en houvast.

Dit stukje tekst schreef ik over de thuisbegeleiding: Verder lezen Hulp

Waarom

Als kind voelde ik al een sterke band met de natuur. Mijn respect voor alles wat leeft en mijn verlangen om de wereld te begrijpen zijn altijd bijzonder groot geweest. Ik vind de natuur prachtig en perfect.

Nadat mijn papa ons verliet – ik was toen net achttien – heb ik me jarenlang door het leven geworsteld. Ik kon dat verdriet niet aan. Ik weende dagelijks, voelde me eenzaam, onbegrepen, ik sloot me op en duwde iedereen om me heen weg. Daardoor heb ik mijn studies biologie niet afgemaakt. Ik heb nog steeds spijt van hoe ik toen ben omgegaan met de eerste moeilijke situatie in mijn leven. De scheiding van mijn ouders heeft mijn leven in twee gedeeld en heb ik nooit kunnen verwerken. Verder lezen Waarom

Horen

Thuis test ik regelmatig of Anna al iets hoort. Als ze ontspannen op haar rug ligt laat ik plots een luide knal horen, terwijl ik haar van kop tot teen bestudeer, zodat ik de kleinste reactie zal opmerken. Dat is niet vanzelfsprekend, want Anna is extreem gevoelig voor trillingen. Maar ik ben steeds zekerder van mijn gelijk. Anna hoort iets.

Die dag hebben we een belangrijke afspraak. Een nieuwe gehoortest. Na de test, die uren in beslag neemt, zitten we in een kamertje te wachten op de resultaten. We willen het zo graag. We willen zó graag dat Anna kan horen.

Wachten duurde zelden zo lang. Verder lezen Horen

Afscheid

Jona en ik zeggen vaak: als we meteen hadden geweten wat ons te wachten stond, waren we de voorbije jaren gegarandeerd niet zo goed doorgekomen. We wisten lange tijd niet hoe complex Anna haar beperkingen uiteindelijk zouden blijken. Was dit stilzwijgen een bewuste tactiek van de dokters en begeleiders die ons omringden? We zullen het nooit weten, maar die onwetendheid heeft ons wel geholpen in het aanvaardingsproces. Omdat we stap voor stap werden geconfronteerd met de pijnlijke waarheid.

Toen we eerst vernamen dat Anna blind was, benaderden we dit probleem aanvankelijk erg positief. Verder lezen Afscheid